Cumartesi , 20 Ocak 2018
Son Eklenenler
Anasayfa » Faydalı Sayfalar » Analiz » Ali Bulaç:”Cemaat Ava Giderken Avlandı”
Ali Bulaç:”Cemaat Ava Giderken Avlandı”

Ali Bulaç:”Cemaat Ava Giderken Avlandı”

Zaman gazetesindeki köşesinde İslami cemaatler ile devlet arasındaki ilişkiyi güncel ve tarihi boyutuyla analiz eden Ali Bulaç çarpıcı yorumlarıyla dikkat çekti. Cemaatin devletle iş tutmasının sonuçlarının ağır olduğunu kaydeden Bulaç, cemaatin hükümet ile girdiği ilişkide kullanılan ve işlevini yerine getirince “kullanılmış peçete gibi çöpe atılan” taraf olduğunu ima etti.

CEMAAT AVA GİDERKEN AVLANDI!

Cemaat-Hükümet ilişkisine dair çarpıcı ifadeler kullanan Bulaç cemaatler ile devlet arasındaki ilişkinin devlet açısından araçsallaştırılan bir ilişki olduğunu yazdı. “Çoğu zaman cemaat veya tarikat ava giderken avlandığının farkına varmaz. Kendinden başka ortak tanımayan devlet, her cemaat ve grubu araçsallaştırır, işi bitince de kullanılmış peçete gibi atar; devlet gayrı şahsidir, ne vicdanı vardır ne vefası. Kendini devlete kaptıran Müslüman da vicdanını ve vefa duygusunu kaybeder” diyen Bulaç şöyle devam etti:

FATURA DEVLET DEĞİL CEMAATE KESİLİR!

Şu veya bu cemaat devletle böylesine içli dışlı olunca devletin tarafgir, eşitsiz, suiistimale açık teamüllerinden etkilenmekte ve fakat bu zaten öyle olan devlete değil, cemaate fatura edilmektedir.

BİR KAÇ SENE SONRA AYNI ACIMASIZ OPERASYON ONLARA YAPILACAK!

Nihayet bugün Hizmet’in eğitimli elemanları bürokratik jenoside tabi tutulurken boşalttıkları yerlere ‘diğer cemaat ve tarikat’ üyeleri doldurulmaktadır. Özellikle “tarikat-cemaat karışımı iki grup” neredeyse bütün mekanizmaları ele geçirmektedirler. Hiç şüpheniz olmasın, devlet birkaç sene sonra kendini bir kere daha restore etmeye kalkıştığında bunlara karşı aynı acımasız operasyonları yürütecektir.

İşte Bulaç’ın yazısındaki ilgili bölüm:

DEVLET KENDİNİ DÜŞÜNÜR! NARSİSTTİR!

Zorunlu ilişkiye rağmen bugün koruduğu yapısıyla devlet, cemaat ve tarikatları kirletmekte, misyon ve sahih fonksiyonlarını suiistimal etmektedir. Şu veya bu cemaat devletle böylesine içli dışlı olunca devletin tarafgir, eşitsiz, suiistimale açık teamüllerinden etkilenmekte ve fakat bu zaten öyle olan devlete değil, cemaate fatura edilmektedir.

Devlet sadece kendini düşünür, narsisttir, iktidar algısıyla ilahi kudrete rakiptir, modern zihniyeti itibarıyla iktidarı kendine indirgemiştir, halktan veya milli irade üzerinden yetki alsa da erkin kullanımında şerik kabul etmez. Böylesine kışkırtıcı bir güç, devasa mekanizma içinde ancak “grup dayanışması” ile kontrol edilebileceği düşünülür, ister istemez gruplar devlet içinde yer almak ister. Ancak deneysel olarak biliyoruz ki iktidar çerçevesinde grup dayanışmasının olduğu her yerde ve her düzeyde adaletsizlikler olur, hakkaniyet zedelenir, diğer gruplar bundan mutazarrır olur. Bir cemaatin grup dayanışması tabiidir ve zaruridir ama bu, cemaati var eden misyonu takviye edici sosyal ve ahlaki motivasyonları aşmadığı sürece öyledir. Kararında tutulmadığında grup dayanışması asabiyete dönüşür, her asabiyet aşırılıktır, haksızlığı intaç eder.

DEVLET İŞİ BİTİNCE CEMAATİ KULLANILMIŞ PEÇETE GİBİ ATAR!

Çoğu zaman cemaat veya tarikat ava giderken avlandığının farkına varmaz. Kendinden başka ortak tanımayan devlet, her cemaat ve grubu araçsallaştırır, işi bitince de kullanılmış peçete gibi atar; devlet gayrı şahsidir, ne vicdanı vardır ne vefası. Kendini devlete kaptıran Müslüman da vicdanını ve vefa duygusunu kaybeder.

Devlet, bir cemaatin yanlış yaptığını iddia ettiği birkaç sempatizanı değil, ruhundaki korku ve güvensizlik dolayısıyla cemaatin tamamını hedef alır, kolektif ceza vermeye kalkışır, medyadan eğitime, finanstan fişlenmiş özel şahıslara kadar cemaatin ve ilişkili olduğu herkesin mal varlığını kanun hileleriyle müsadereye tabi tutar. Bu süreçte devleti ele geçirdiğini zannedenler, iktidar refleksiyle “Bir topluluğa olan kininiz sizi adaletsizliğe sürüklemesin” ilkesini çiğner, bir dershanede veya Afrika’nın balta girmemiş ormanlarında hizmet veren bir öğretmeni cezalandırmaya kalkışır. Hani “ispatsız itham” olmazdı; mukabele-i bilmisli zalimane uygulamamak ve “haddi aşmamak” esastı?

Bu gidiş çatıştırıcı ve tahrip edicidir. İslami gruplar toplum, cemaat, devlet, siyaset ve iktidar gibi temel sorunlar üzerinde yeniden düşünmek durumundadırlar.

internethaber

Kimler Neler Demiş?

İlk Yorum Hakkı Senin!

Bildir
avatar
wpDiscuz